Medal - 2003 TFP Award; Antoni Clavé

Ο Antoni Clavé γεννήθηκε στη Βαρκελώνη το 1913 και εκπαιδεύτηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών του San Jorge (Βαρκελώνη), με δασκάλους τους Ángel Ferrant, Félix Mestres και José Mongrell. Άρχισε να αφήνει το στίγμα του κατά τη δεκαετία του '30 στον τομέα της διαφήμισης κάνοντας αφίσες και εικονογραφήσεις. Το 1939 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι (εξ ου και η ένταξή του στη "Δεύτερη Σχολή του Παρισιού") όπου αφοσιώθηκε στη δημιουργία θεατρικών σκηνικών. Παράλληλα, αξιοποίησε την εμπειρία του στην αφισοκόλληση και το κολάζ για να δημιουργήσει μερικές πολύ ατομικιστικές λιθογραφίες, μερικές πολύ διαφορετικές συναρμογές και κάποια γλυπτά.
Η ζωγραφική του, σαφώς επηρεασμένη στην αρχή της από τον Μπονάρ και τον Πικάσο της "μπλε περιόδου", πέρασε σε μια πιο προσωπική φάση μετά τη συνάντησή του με τον Πικάσο το 1944 και άρχισε να παρουσιάζει μνημειακές μορφές. Το έργο του εξελίχθηκε στα όρια της αφαίρεσης, όπου λειτουργούσε με μια ευκολία στην απόδοση, η οποία γεννήθηκε από την τεχνική δεξιοτεχνία που απέκτησε με τη συνεχή έρευνα των υλικών τόσο στη ζωγραφική όσο και στη χαρακτική.
Αν οι σειρές του που εκτελέστηκαν τη δεκαετία του '50 βασίζονταν σε μια βίαιη σύγκρουση χρωμάτων όπου συνδυάζονταν το μαύρο και το κόκκινο, μαζί με τα σκόπιμα εφέ ζωγραφικής ύλης, από τότε οι συνθέσεις του απλοποιήθηκαν ενώ ταυτόχρονα έγιναν πιο σκληρές, η χρωματική γκάμα περιορίστηκε και οτιδήποτε περιττό εξαλείφθηκε. Τα χαρακτηριστικά αυτά είχαν εφαρμογή και στο γλυπτικό του έργο σε μπρούντζο και άλλα υλικά. Γύρω στο 1960 ο Clavé ολοκλήρωσε μια σειρά από πολύ εκφραστικά ανθρωπόμορφα γλυπτά από ασυνήθιστα υλικά όπως ο μόλυβδος. Από το 1974 και μετά γνώρισε ένα στάδιο μεγαλύτερης λιτότητας, το οποίο αποδόθηκε σε έργα μεγάλων διαστάσεων σε χαρτί, χαρτόνι ή ξύλο, στα οποία ο καλλιτέχνης φαινόταν να αποφεύγει την ενσωμάτωση χρώματος.
Στα τελευταία χρόνια του Clavé το έργο του έγινε εντελώς αφηρημένο, επιδιώκοντας την τελειοποίηση των τυπικών σχεδίων. Οι πίνακες, τα γλυπτά και τα χαρακτικά του εκτίθενται σε κορυφαία μουσεία σε όλο τον κόσμο και έχουν λάβει βραβεία όπως το βραβείο Hallmark (1949), το βραβείο Matarasso στην 4η Μπιενάλε του Σάο Πάολο (1957), το βραβείο UNESCO στη Μπιενάλε της Βενετίας το 1954 και το βραβείο Kamakura Museum από τη Διεθνή Μπιενάλε του Τόκιο το 1957.