Æ22

Η Τύχη εμφανίζεται σε πολλά νομίσματα της ελληνιστικής περιόδου κατά τους τρεις αιώνες πριν από τη χριστιανική εποχή, ιδίως από πόλεις του Αιγαίου. Οι απρόβλεπτες ανατροπές της τύχης καθοδηγούν τις περίπλοκες πλοκές των ελληνιστικών ρομαντικών μυθιστορημάτων, όπως η Λεύκιππος και ο Κλειτοφών ή ο Δάφνις και η Χλόη. Γνώρισε μια αναβίωση σε μια άλλη εποχή ανήσυχων αλλαγών, τις τελευταίες ημέρες του δημόσια εγκεκριμένου παγανισμού, μεταξύ των αυτοκρατόρων Ιουλιανού και Θεοδοσίου Α΄ στα τέλη του τέταρτου αιώνα, οι οποίοι έκλεισαν οριστικά τους ναούς. Η αποτελεσματικότητα της αλλοπρόσαλλης δύναμής της απέκτησε ακόμη και αξιοπρέπεια στους φιλοσοφικούς κύκλους κατά τη διάρκεια εκείνης της γενιάς, αν και μεταξύ των ποιητών ήταν κοινός τόπος να την υβρίζουν για άστατη πόρνη.

Οι ποτάμιοι θεοί απεικονίζονταν συχνά σε ελληνικά, ελληνικά αυτοκρατορικά (ρωμαϊκά επαρχιακά) και ρωμαϊκά αυτοκρατορικά νομίσματα, ως προσωποποίηση ενός ποταμού που διέσχιζε τη συγκεκριμένη περιοχή, καθώς αποτελούσε σημαντικό χαρακτηριστικό μιας πόλης. Στα νομίσματα της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας δεν υπάρχουν απεικονίσεις ποτάμιων θεών. Ορισμένοι ποτάμιοι θεοί που αναπαρίστανται στα αρχαία νομίσματα ήταν εκείνοι του Τίβερη, του Νείλου, του Δούναβη και πολλοί άλλοι. Οι ποτάμιοι θεοί στα αρχαία ρωμαϊκά νομίσματα απεικονίζονται συχνότερα στις ρωμαϊκές επαρχιακές εκδόσεις (άλλος όρος για τα ελληνικά αυτοκρατορικά). Υπάρχουν επίσης ελληνικά νομίσματα που απεικόνιζαν προσωποποιήσεις ποτάμιων θεών συνήθως ως κεφαλή του εν λόγω θεού. Στα ελληνικά αυτοκρατορικά νομίσματα, ο ποτάμιος θεός απεικονίζεται συνήθως ξαπλωμένος, κρατώντας καλάμια και στηριζόμενος σε αναποδογυρισμένη κανάτα από την οποία ρέει νερό.